فعالیت بیماری آرتریت روماتوئید مرتبط با خطر دیابت

فعالیت بیماری آرتریت روماتوئید مرتبط با خطر دیابت
26 بهمن

به طور سنتی٬ دیابت نوع 1 و آرتریت روماتوئید به عنوان بیماری‌های خود‌‌ ایمنی شناخته می شوند، یعنی شرایطی که سیستم ایمنی بدن شما به اشتباه به بافت سالم حمله می کند. در بیشتر موارد ما دلیلی برای وقوع حمله خود ایمنی نمی یابیم، اما روش هایی برای تجزیه و تحلیل و اندازه گیری آنچه اتفاق می افتد وجود دارد، از جمله آزمایش آنتی بادی ها یا پروتئین هایی که سیستم ایمنی بدن شما به عنوان بخشی از حمله علیه نوع خاصی از بیماری ایجاد می کند، یا آزمایش سلول یا بافت در بدن شما.

در آرتریت روماتوئید، بسیاری از مواد شیمیایی نیز وجود دارد که بدن شما هنگام افزایش فعالیت بیماری ایجاد می کند، به عنوان بخشی از یک فرآیند التهابی که مفاصل را تحت تأثیر بیماری قرار می دهد. مدت هاست به نظر می‌رسد التهاب ممکن است در ایجاد دیابت نقش داشته باشد (به خصوص نوع 2) و در طی سال ها، برخی شواهد برای حمایت از این ایده پیدا شده است.

هم اکنون یک مطالعه جدید، التهاب را به عنوان یکی از عوامل احتمالی در ابتلا به دیابت، مورد توجه قرار داده است. در این مطالعه دریافته‌اند که فعالیت بیماری در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید با خطر ابتلا به دیابت مرتبط است.

فعالیت بیماری و مارکرهای التهابی مرتبط با دیابت

مطالعه جدید، منتشر شده در مجله Annals of the Rheumatic Diseases ، روی 1866 نفر با تشخیص تایید شده آرتریت روماتوئید (بدون دیابت) که در ثبت آرتریت روماتوئید در امور سربازان شرکت کردند، مورد بررسی قرار گرفت. به عنوان بخشی از مراقبت های خود در سیستم VA، شرکت کنندگان ارزیابی دوره ای بیماری را دریافت می کردند، ارزیابی های بالینی و دوره فعالیت بیماری در سوابق خود ذکر شده بود. در ابتدای مطالعه٬ شرکت کنندگان نمونه‌های خونی دادند که از نظر سطح 30 ماده مختلف شناخته شده به عنوان سیتوکین و کموکین آزمایش شده است، مواد شیمیایی که به عنوان بخشی از روند التهابی در آرتریت روماتوئید آزاد می شوند.

محققان علاقه‌مند بودند رابطه بین فعالیت بیماری در آرتریت روماتوئید ، و همچنین سطح سیتوکین ها و کموکین‌های خاص و خطر ابتلا به دیابت را بررسی کنند. محققان هنگام بررسی سیتوکین‌ها و کموکین‌های مختلف، عواملی را که ممکن است بر سطح این مواد شیمیایی و همچنین خطر دیابت تأثیر بگذارد، از جمله سن، جنس، نژاد، وضعیت سیگار کشیدن، استفاده از داروها، شاخص توده بدن (BMI، اندازه گیری وزن و قد) کنترل می‌کردند.

در کل 9223 نفر در سال (به طور متوسط مدت پیگیری حدود 5 سال)، 130 شرکت کننده، مبتلا به دیابت، تشخیص داده شدند. تعدادی از عوامل، خطر ابتلا به دیابت را افزایش می دهند، از جمله فعالیت های بیشتر بیماری آرتریت روماتوئید، چاقی، سن بالاتر و مرد بودن. در حال حاضر سیگار کشیدن و مصرف داروی مفصلی متوترکسات با کاهش خطر ابتلا به دیابت مرتبط است.

علاوه بر این، محققان دریافتند که چندین سیتوکین و کموکین خاص به طور مستقل با خطر بالاتر ابتلا به دیابت مرتبط هستند، به این معنی که آنها بدون توجه به فعالیت بیماری آرتریت روماتوئید، به خطر دیابت مرتبط هستند.

درمان‌های هدفمند برای کمک به جلوگیری از دیابت

این مطالعه نشان می‌دهد که التهاب در ایجاد دیابت نقش دارد، با چندین ماده شیمیایی خاص در پاسخ التهابی بدن مرتبط با خطر دیابت، اما دقیقاً توضیح نمی دهد که چرا دیابت در پاسخ به التهاب ایجاد می شود. این مسئله‌ای است که بسیاری از محققان مشتاق کشف آن هستند و ممکن است روزی درمان های پیشگیرانه ای انجام دهند که خطر دیابت فرد را کاهش دهد.

نتایج این مطالعه نشان می دهد که یکی از موارد مورد علاقه برای تحقیقات آینده می تواند نقش سیتوکین‌ها و کموکین‌ها در ایجاد دیابت و همچنین روش‌های درمانی بالقوه برای کاهش یا مسدود کردن اثرات این مواد شیمیایی باشد.

در این میان‌، واضح است که درمان مؤثر آرتریت روماتوئید، با محدود کردن فعالیت بیماری تا حد ممکن و به ویژه با استفاده از داروی متوترکسات، برای کاهش خطر ابتلا به دیابت در افراد مبتلا به این بیماری التهابی بسیار مهم است. برای تعیین اینکه آیا سایر شرایط التهابی، از جمله اشکال دیگر آرتروز، نیز با خطر بیشتر ابتلا به دیابت در ارتباط هستند یا خیر، نیاز به مطالعات بیشتری دارد.

 

نظر خود را بیان کنید

back to top